Diverse ingezonden gedichten

Inevitable end,
The great equalizer,
Death comes for us all,
Like a silent, stealthy hunter.

It takes the young and old,
The rich and poor alike,
No one can escape its grasp,
No matter how hard they fight.

It steals away our loved ones,
Leaving us with grief and pain,
But we must remember,
Their spirit will remain.

Death may seem like an end,
But it's just a new beginning,
A journey to the unknown,
A chance for a new inning.

So let us not fear death,
But embrace it as a friend,
For it is a part of life,
And in the end, we all transcend.

Zee

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
‘k wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist”ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luist’ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.

-Toon Hermans-

 

 

In de golven van de tijd rust een zeeman zacht,
Zijn reis voltooid, zijn avontuur volbracht.
De zilte winden fluisteren zijn naam,
Terwijl de sterren zijn verhaal verklaren, zonder blaam.

 

De oceaan was zijn metgezel, de sterren zijn gids,
Op zoek naar horizonnen waar de ziel zich vergist.
Nu rust hij diep in de armen van de zee,
Een eeuwige vrede omringt hem, zo vrij en tevree.

 

Zijn verhaal leeft voort in de dans van de golven,
In elke zonsondergang, waar het licht zich verdoft.
Een zeeman's leven, een legende gebouwd,
In de harten van degenen die hij heeft ontmoet en aanschouwd.

De laatste reis

Een stormwind ruist in zijn oren
wanneer hij gepord wordt voor de laatste reis
een donkere nacht als nooit tevoren
omfloerst z'n schip in mistig grijs

Hij ordent koers en snelheid
maar antwoorden doet er geen
de laatste reis naar de eeuwigheid
die maakt de mens alleen

Hij vindt de weg naar buiten
en op zoek naar de uiterton
ziet hij door de beslagen ruiten
het dovend vuur van de levensbron

Hij weet dat hij goed op koers ligt
en geeft nog eenmaal volle kracht
hij houdt het oog op het stervend licht
het dooft, hij heeft de reis volbracht